Μουσείο

Έτσι στον Ενετό είπα κ’ έφυγα απορώντας :
σε ποιο σπίτι τον κάλεσα ; Και ποιαν ώρα ;
Κι όλας ήμουν στο σπίτι μου. Στην ώρα μου.
Καλώνταςτον δεν το έκανα για μια τερπνή, πλην μάταιη
διασκέδαση, και των δυο, έστω΄μα, γιατί, στο βλαθος
του ανεξιχνίαστου προσώπου του, ζητούσα
το πρόσωπό μου. Και το βρήκα, Αλλ’ όχι
μέσα στην αποθήκη, ως μάσκα νεκρική, Όλος τούτος
ο κόσμος κόσμον φέρων , ήταν το δικό μου
πρόσωπο, Αίμα, σάρκα και οστά που η ζωή κυκλοφορούσε
μέσα τους τόσο αδιάφορη, σαν πεθαμένη : ως άστρο
που, και νεκρό, δεν βγαίνει από τον ουράνιο
δρόμο του.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Μουσείο”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s