Οι σπουργίτες των πεζοδρομίων

Αβραάμ Μιστίλογλου, ο Αβραμάκης, 2002-3
Αβραάμ Μιστίλογλου, ο Αβραμάκης, 2002-3

Το βιβλίο μας έφερε πίσω για λίγο και τον Αβραμάκη, έναν φίλο μας που χάθηκε χωρίς να το πληροφορηθούμε , δεν μπορέσαμε να αφήσουμε ένα τριαντάφυλλο. Αυτός έζησε για 8Ο χρόνια με τους κανονικούς συμπολίτες μας και όταν παραγέρασε, όταν δεν μπορούσε να σηκώσει τη μικρή πραμάτια του έγινε ζήτουλας – τύπος δηλαδή, με ιδιαιτερότητες – καλλιτεχνικές- που όσο ήταν φυσιολογικός έμοιαζαν (και ήταν) ωραία χόμπυ.Μόνος στο δημόσιο γηροκομείο, δεν άντεχε τους «ομαλούς» ηλικιωμένους και έπαιρνε τους δρόμους και τις γειτονιές-έφτασε έως τα 90 του χρόνια- μέχρι με Π κινιόταν μέσα στο κέντρο και μπλεκόταν με πεζούς και οχήματα-έτρεχε πίσω από τη ζωή και την ξεπερνούσε. Παράδειγμα αντοχής και θάρρους, αγάπης για τη ζωή και (γιατί όχι) για την τέχνη. Κάποτε του αφιερώσαμε ένα χρονογράφημα, το ψάχνουμε να το δημοσιεύσουμε, όταν συμπληρωθεί ένας χρόνος από το χαμό του

Ο Διασημότερος τύπος του Ηρακλείου μέχρι σήμερα, Αντρέας Σκουλικάρης/Από  τα καλύτερα σχέδια του εκλεκτού σκιτσογράφου Γιάννη Ανδρεαδάκη
Ο Διασημότερος τύπος του Ηρακλείου μέχρι σήμερα, Αντρέας Σκουλικάρης/Από τα καλύτερα σχέδια του εκλεκτού σκιτσογράφου Γιάννη Ανδρεαδάκη

3 σκέψεις σχετικά με το “Οι σπουργίτες των πεζοδρομίων”

  1. Με ιδιαίτερη χαρά διάβασα στον ALKMAN για το βιβλίο του αγαπητού φίλου , προϊσταμένου της Βικελαίας, Δημήτρη Σάββα «Οι σπουργίτες των πεζοδρομίων. Γραφικοί τύποι του Μεγάλου Κάστρου» .
    Μικρή συνεισφορά στο έργο αυτό είναι και τα σκίτσα του Γιάννη Μουρέλλου – (το αρχείο του οποίου μελετώ για τις ανάγκες της έρευνάς μου για τον Καλοκαιρίνειο Δραματικό Διαγωνισμό, η οποία θα εκδοθεί προσεχώς )- τα οποία στέλνω στην ιστοσελίδα του ALKMAN.
    Με την ευκαιρία αυτή ευχαριστώ τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου και ιδιαίτερα τον Ανδρέα Σαβάκη , τον Μηνά Γεωργιάδη και τον Δημήτρη Σάββα για την βοήθεια που ευχαρίστως μου προσφέρουν στην έρευνά μου.

    Μου αρέσει!

  2. ρε παιδια για το τον Αρκαλο δεν γραφει κανενας γιατι; Διασημοτητα του Ηρακλειου ηταν ουτε για την τσουκνιδα ουτε για την Μανολια ουτε για τον Δημητρακη ουτε για εκεινο τον γρροντακο που καθοταν στο μειντανι κουκουβιστος φοροντας τα λουστρινια του τα μαυρα εχωντας ενα πανερι με αμυγδαλα που φοναζε χοντρα ξεφλουδισμενα αμυγδαλα και για αλλους πολλους

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s