Ενας αγαπημένος φίλος,απο τα παλιά (στο καφενείο του Φανταουτσάκη)

 

Κέντρο της πόλης, Βικελαια - πριν 30  χρόνια(φωτογραφία Γιάννης Περτσελάκης)
Κέντρο της πόλης, Βικελαία – πριν 30 χρόνια, μιζέρια και γραφικότητα (φωτογραφία Γιάννης Περτσελάκης)

Συνάντηση ευτυχισμένης στιγμής, είναι 11 πια, η νύχτα έχει μαζέψει τους ανέμους που σάρωσαν την Παλιά μας Πόλη. Στο καφενεδάκι του Μάνου  Φ. (ΤΟ  ΘΗΡΙΟ)καρφωμένο (με σανίδες) στην άκρη της γωνίας της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ  σε δυο τετραγωνικά- κι ο παλιός και ο πιο δυσεύρετος φίλος  Χ.Χ.. Λένε πως  η φιλία είναι σαν το παλιό κρασί, μα ο άνθρωπος  που πρόβαλε  ξαφνικά από το παρελθόν, ήταν ένα διαμάντι που χάθηκε  σαν  άνοιξε η γης (όπως κάποτε που έγιναν σεισμοί και καταποντισμοί) – πως βρέθηκε τώρα;

Στη γωνία της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ(πατριάρχου)δίπλα ακριβώς στο σπίτι των παιδικών χρόνων...
Στη γωνία της οδού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ(Πατριάρχου)δίπλα ακριβώς(στο στενάκι) στο σπίτι των παιδικών χρόνων…

Η τύχη; Η πρόνοια και η χάρη,  που ξεπερνάει τα στενά όρια της πίστης κι ακουμπά  ευεργετικά κάθε ανθρώπινο πλάσμα;  Η σύμπτωση , η θεωρία των παιγνιδιών , η μαθηματική λογική -όλα φαινόταν αδιάφορα, καθώς παρατηρούσα το πρόσωπο του αγαπημένου παμπάλαιου φίλου – στρογγυλό, με μαλλιά και γένια  ασημένια, θύμιζε το φεγγάρι που μεγάλωνε πίσω από τους όγκους των ψηλών κτιρίων – τα λόγια έτρεξαν και στριμωχνόταν. Η συζήτηση με ανώμαλες επιφάνειες,  που να προλάβουμε όσα πέρασαν;  Πως να φανεί  πως (παρα)χαράκτηκε  η εικόνα μας,  πως να γνωρίστουμε ξανά, μετά από τόσες  επεμβάσεις στη μνήμη τη λογική και το αίσθημά μας;

Το νέο κτίριο της Βικελαίας σήμερα -ο εκσυγχρονισμός είναι καθυστερημένος και βίαιος - θα τον αντέξουμε;
Το νέο κτίριο της Βικελαίας σήμερα -ο εκσυγχρονισμός είναι καθυστερημένος και βίαιος – θα τον αντέξουμε;

Απειρία ένοιωθα, γιατί ίσως οι  εμπειρίες έστρωσαν πολλά  φύκια    στη θάλασσά μας, για να καλύψουν  τις αναζητήσεις  της » λογικης»και της  καρδιάς  της ανάγκες.

Κι οι λέξεις άρχισαν να βιάζονται, γινόταν ξυράφια για να κόψουν και να χωρίσουν – ο κοινός παρονομαστής μας δεν έβρισκε αριθμούς μα σύμβολα ακατανόητα.Λίγο οινόπνευμα βοηθούσε μα και δυσκόλευε καθως  άνοιγε την έκφραση σε πιο απόλυτες διατυπώσεις.  Άνθρωποι αγαπημένοι συλλογιζόμουν και χανόμαστε στον εαυτό μας – πως να βρεθούμε που ο χρόνος  μας έχει εξαντληθεί και το ξέρουμε καλά, πως να αποφύγουμε τα κύμματα  και τους σκοπέλους που η καρδιά είναι ανταριασμένη κα το πέλαγο επικίνδυνο.

Με λίγο αψύ τυρί και στιφή ελιά που έφερε η  ευγενική  Ιρέμ, μια κούπα κρασί, η διάθεση ισορρόπησε έπαψε να ζυγίζεται ξεξιά και αριστερά, η  γλύκα της  επαφής επέστρεφε, ενώ η κλεψύδρα στέγνωνε  με μια βιαστική καληνύχτα – σαν χάδι και σαν σφίξιμο.

-Αντίο φίλε.

20.7.2013

 

Μπροστα στο καφενεδάκι της οδού Νεκταρίου, κάπτε ήταν το μεγάλο ξυλουργείο(εργοστάσιο) ΚΟΡΜΑΝΟΥ
Μπροστα στο καφενεδάκι της οδού Νεκταρίου, κάποτε ήταν το μεγάλο ξυλουργείο(εργοστάσιο) ΚΟΡΜΑΝΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s