ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ (στην θεία Κατερίνη Σερέπετση)

Έφυγε πλήρης ημερών, όπως συνηθίσαμε να λέμε, η ηλικιωμένη γυναίκα που έμενε περισσότερο από 70 χρόνια στο “Μπουρούνι”, το πιο όμορφο

μέρος σήμερα, του Αγίου Νικολάου, που δεσπόζει στον γραφικό κολπίσκο της Κυτροπλατείας. 

 Ήταν το τελευταίο εν ζωή, από έξι παιδιά του Παντελή και της Σοφίας Μπία που έφυγε από τη ζωή, κλείνει ο κύκλος που χάραξε ο Χάρος, πριν σαράντα χρόνια, όταν διάλεξε  πρώτη την μικρότερη, το στερνοβύζι, την έξυπνη κι όμορφη Μεταξούλα .

Κατερίνη Σερέπετση,το γένος Μπία

Τη είχα δει πριν έναν μήνα, είχαμε συζητήσει όπως πάντα εγκάρδια, μικρές κουβέντες και κάποιο χωρατό, που γλύκαινε  τα χείλη της.

 Κάποτε μια σπίθα τρεμόπαιζε στην ματιά της, έδειχνε ότι κρατούσε ακόμα , το κουράγιο δεν την είχε εγκαταλείψει, παρά τις αρρώστιες που την ταλαιπωρούσαν τελευταία.

Σαν γέρικο δέντρο κτυπημένο από την κακοκαιρία, λυγισμένο από τους αγέρηδες που δέρνουν ανελέητα το Μπουρούνι, περίμενε στωικά το τέλος, που ήξερε ότι δεν θα αργήσει .

Κατάβαινα ότι ότι την ανακούφιζε η θάλασσα, που στον κόλπο κάτω από το σπίτι της ημερεύει, ενώ το χρώμα της μεταβάλλεται, η θέα των οριζόντων, με τα πολλά επίπεδα, το φόντο μιας  αριστουργηματικής σκηνογραφίας,  φτιαγμένη λές, για τους αθωότερους των ανθρώπων.

Η ταράτσα βάθος τα πολυεπίπεδα

του ορίζοντος

Και η Θεια μου ήταν αθώα, συνηθισμένη και συγκινητική ύπαρξη.

Μια απλή γυναίκα που έζησε χωρίς μεγάλες φιλοδοξίες και χωρίς πολυτέλειες,μακριά από την τύρβη της κοσμικής ζωής, που δεν ζήτησε ποτέ προβολή ή επίδειξη, δίπλα σε  έναν ήρεμο, εργατικό και στέρεο άντρα, τον Δημήτρη Σερέπετση. Απέκτησε δυο κόρες, την Δέσποινα και τη Σοφία, που ήταν η μια καλύτερη απ΄την άλλην.

Στην τελευταία μας συνάντηση, όλα ήταν φυσικά και ομαλά.

Λίγα λόγια, χωρίς περιττές λέξεις, τα αισθήματα δεν μπορούσαν να φανούν εύκολα, η αγάπη δεν έχει ανάγκη ,τις έντονες εκφράσεις και τις διαχύσεις, όταν είναι πηγαία και άδολη.

Κι όμως  ήθελα να της μιλήσω διαφορετικά αυτήν τη φορά, όπως σε ένα αγαπημένο πρόσωπο, που φοβάσαι ότι δεν θα το ξαναδείς.

Οι αδελφές Ευγενία & Κατερίνη αρ.

Μα ήταν αδύνατον να γίνει, οι αποχαιρετισμοί θέλουν λόγια και περιπτύξεις που δεν είχαμε συνηθίσει και τα δάκρυα δεν θα στέγνωναν από κάποιο κρυμμένο μαντήλι.

Έφυγε λοιπόν η Θεία Κατερίνη, η τελευταία από την πλευρά της μάνας μας,  ήσυχα κι απλά, όπως έζησε τόσα χρόνια.

Χωρίς να ενοχλήσει και χωρίς να ταλαιπωρηθεί ιδιαίτερα. 

Μόλις πληροφορήθηκα το συμβάν, έφτασα στην γειτονιά της , (χρειάστηκε μια ώρα από το Ηράκλειο), ήταν ακόμα στο σπιτάκι της.

Η θάλασσα άλλαζε χρώματα…

Πλησίασα για το τελευταίο αντίο, στην μικρή κάμαρά της, η νύχτα ήταν παράξενη, όλα αλλαγμένα.

Οι τοίχοι κύρτωναν, οι πόρτες και τα παράθυρα φόβιζαν, τις  κουρτίνες βάραιναν μαύρα κρέπια.

Η Θεία μου αμίλητη, σαν σκεφτική, όπως την  κοίταξα με μιαν φευγαλέα ματιά, στον πένθιμο χώρο, με τις συγγένισσες τριγύρω σιωπηλές, τα λουλούδια με το λευκό χρώμα σαν χάρτινα, τη Σοφία με τον θρήνο.

Η μάνα μου η Μεταξούλα, μου φάνηκε μια στιγμή σαν να΄ στεκε δίπλα της, την ακουμπούσε απαλά, τρυφερά, με την άκρη των δακτύλων της. Σαράντα χρόνια σαν να μην είχαν περάσει, ήταν νέα  κι όμορφη, δίπλα στην αδελφή της, με λυμένα τα κατσαρά  της μαλλιά ενώ μια βαριά θλίψη, σχεδίαζε σκούρους κύκλους, γύρω από τα μαύρα μάτια της. Προσπάθησα να την πλησιάσω, να την αγγίξω, μάταια, η οπτασία είχε χαθεί.

Αισθάνθηκα ένα βάρος στο στήθος, ο αγέρας είχε αραιώσει, δεν επαρκούσε.   

Βγήκα στην αυλή και σιγά σιγά, όλα άλλαξαν, το ειδυλλιακό σκηνικό της φύσης, απάλυνε τη μεγάλη ένταση, την στεναχώρια τη λύπη.

Κάποιες χαμηλόφωνες συζητήσεις με τους συγγενείς, ξανάφερναν στη μνήμη τον   Αρβανίτη καπετάνιο, το μικρόσωμο Παντελή Μπία (από το Κρανίδι), που πριν έναν αιώνα , παντρεύτηκε την πανύψηλη Γεραπετρίτισσα  Σοφία Λιλιμπάκη, κι έκαναν έξι παιδιά, πριν φύγει για τον Νέο Κόσμο (ΗΠΑ), ρίχνοντας μαύρη πέρα πίσω του.

Γνώρισα  ανίψια, ρωτούσα ονόματα, το πένθος χανόταν, η αγαπημένη μου θεία, ήταν ήσυχη στο δωμάτιό της, στην τελευταία κλίνη.

Έφυγε συλλογιζόμουν κι μόνη που είχε απομείνει,από τις αδελφές της μάνας μου, η απλή και ευγενική Κατερίνη, ήσυχα κι απλά, όπως της έλαχε να ζήσει. Μα κάπου μακριά, θα την περιμένουν  οι γονείς και τ΄αδέρφια της, θα την υποδεχθεί πρώτη η Μεταξούλα, η πιο μικρή, η χαϊδεμένη, που την έλεγαν τυχερή – αυτή που άφησε πρώτη τον μάταιο τούτο κόσμο, πριν από σαράντα χρόνια.

Αντίο αγαπημένη θεία.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ (στην θεία Κατερίνη Σερέπετση)”

  1. To Το Μπουρούνι (τοπονύμιο)χαρακτηριζόταν «αμπάνιγέρι «(δεν το αναφέρει το κείμενο),και γιατί η λέξη ήταν τελείως άγνωστη. Ο Γιάννης Γιγουρτσής (φιλόλογος και τουρκομαθής) εδωσε την σημασία, προέρχεται από την τουρκική (y)abanni yeri = άγριος (αφιλόξενος) τόπος. Τον ευχαριστούμε θερμά.

    Μετά ήρθε το «Μπουρούνι»τι να σημαίνει; Ο ίδιος φιλόλογος, εξήγησε την τουρκική καταγωγή κι αυτής της λέξης: προέρχεται από το burun που σημαίνει μύτη αλλά και ακρωτήριο εδώ = ακρωτήριο (είναι ακριβώς η σημερινή περιοχή Μύλου, όπου βρίσκεται το σπίτι, και οι Βενετοί είχαν κτίσει το φρούριο του Μεραμπέλου.

    Κοντολογίς : στην περιοχή Μπουρούνι, που είναι ακρωτήρι, με μυτερούς βράχους, άγριος (αφιλόξενος) τόπος.

    Μου αρέσει!

Γράψτε απάντηση στο Αλκμάν Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s